حقوق بشر و اختلالات روانی

چند سال قبل در کنفرانسی با عنوان فوق در شهر وارویک شرکت کردم. موضوع سخنرانی من در خصوص اختلاف نظر هایی بود که در مورد اختلال کم توجهی و بیش فعالی وجود دارد.

معتقدان به مدل طبی این اختلال با استناد به حق برخورداری از درمان ضروری میدانند که درمان این اختلال (داروهای محرک) برای کلیه مبتلایان فراهم گردد. آنها گاهی گامی فراتر نهاده و درمان را الزامی دانسته و خواهان استفاده از الزامات قانونی برای تضمین این امر هستند (برای مثال میخواهند با والدین فرزاندان مبتلا، در صورت عدم درمان، تحت اتهام غفلت از فرزندان برخورد قانونی صورت گیرد).

از سوی دیگر برخی افراد مشتاقانه خواهان دریافت این داروها هستند، اما در صورت عدم تایید پزشکان قادر به تحقق آن نخواهند بود.

مدل جایگزین، که من پیشنهاد کردم به رسمیت شناختن اختلاف برخی افراد است (بدون به کارگیری برچسب بیمار) و ارائه داروها و اطلاعات مرتبط به گونه ای است که بر اساس آزادی فردی مورد استفاده قرار گیرند.

  
نویسنده : دکتر پوریا صرامی ; ساعت ۱٢:۳۱ ‎ب.ظ روز ۱۳٩٠/٤/٤